Prof. Dr. Ulrich Libbrecht (wij mochten hem gewoon Ulrich noemen) is niet meer.

Hierbij verliest MOW niet enkel zijn oprichter, maar ook zijn vlaggenschip en rolmodel. Want 45 lange jaren stond Ulrich als kapitein op het schip van de natuur- en milieubeweging in de streek. Als voorzitter van de toenmalige Wielewaal Schelde - Leie nam hij het commando in het verzet tegen de A9. Gestart op 15 maart 1975 te Etikhove, wou hij met de Stichting Omer Wattez de strijd aangaan tegen alle onzinnige acties, die de natuur en de omgeving binnen de ruime Vlaamse Ardennen belaagden.

Tot 1989 stond hij als voorzitter op de barricaden om het mooiste landschap van Vlaanderen gaaf en ongeschonden te houden. Als belangrijkste wapen gebruikte hij zijn legendarische welbespraaktheid. Want Ulrich bezat weergaloos de gave van het woord. Als redenaar doorspekte hij zijn honderden toespraken met spitse humor en een ongeëvenaarde intonatie, die hem zo eigen was en waarmee hij zijn toehoorders tot het laatste woord mateloos wist te boeien en te overtuigen.

Even vlot en begeesterend schreef hij zijn levensvisie neer in talloze pamfletten en artikels. Het begon met zijn uiting als natuurmens in het boekje ‘Ik, Groene Jongen’. Op het Wielewaalcongres te Oudenaarde in 1974 legde hij de fundering, waar tot vandaag Natuurpunt op stoelt: de driepikkel Natuurbescherming – Natuurstudie – Natuurbeleving.

De laatste decennia breidde hij zijn interesses en activiteiten uit in filosofische middens. Ook hier bracht hij de Oosterse Filosofie tot ontplooiing in brede kringen, wat zou resulteren in het Libbrechtgenootschap, dat zeer recent werd opgericht om zijn uniek gedachtengoed te bewaren en te ontwikkelen (29 januari 2017). Een en ander resulteerde in meer dan 30 boeken, boekjes en geschriften. Maar nooit verloochende hij zijn roots als grondlegger van de natuur- en milieubescherming. Ook al was de Groene Jongen gaandeweg een Grijze Eminentie geworden, zijn belangstelling voor het wonder van de natuur bleef doorzinderen. Ook als bewoner van het bescheiden Zulzeke behield hij de focus op de natuur, die hem omringde en intrigeerde.

MOW kon altijd op hem rekenen als spreekbuis en inspirator. Op de nieuwjaarsrecepties en bij alle grote gelegenheden en activiteiten bleef hij trouw op post. In maart 2015 kon hij met zichtbaar genoegen meegenieten van 40 jaar MOW. Veertig lange jaren, waarin hij geestdriftig en onnavolgbaar één van zijn grote levenswerken koesterde.

Het stemt ons diep bedroefd maar o zo dankbaar voor wat hij voor ons allen betekende. Wij zullen het verder moeten rooien zonder onze voorganger. Nooit was een cliché zo echt en betekenisvol als bij dit afscheid: wij kunnen en zullen Ulrich nooit meer vergeten!

Paul Van Ceunebroeck

 

De uitvaartplechtigheid vindt plaats op zaterdag 20 mei om 10u30 in de Sint-Walburgakerk te Oudenaarde.