(c) Claude Descamps

ZINGEM, 4 mei 2017 – Op 26 april 2017 berichtte Het Nieuwsblad over de op handen zijnde asfaltering van de Lange Ast in Zingem. Milieufront Omer Wattez (MOW) vzw is hiertegen ten zeerste gekant. Dit is van de één van de zo typische gekasseide hellingen die het wezenskenmerk vormen van onze Vlaamse Ardennen. De Lange Ast past in het rijtje van de Kattenberg, de Koppenberg, de Taaienberg en andere kasseihellingen. Deze weg in zijn huidige vorm heeft een grote cultuurhistorische en sportieve waarde en het is ondenkbaar dat je een begrip als de Lange Ast onder een laag asfalt zou bedekken. In 2010 maakte de straat nog deel uit van het parcours van de Ronde van Vlaanderen.

Historicus André Leyten onderstreept in het onderzoek dat hij deed in opdracht van het gemeentebestuur Zingem het belang van deze weg. Den Ast is een uitloper van de heuvelruggen van de Vlaamse Ardennen en heeft een hoogte van veertig meter. Ooit was het de verbindingsweg naar de watermolen die toebehoorde aan de heren van Mullem. Van deze molen werd reeds gewag gemaakt in 1250. De weg werd ook gebruikt om het hout uit de bossen nader te brengen. In 1708 tijdens de Slag bij Oudenaarde was het een bivakplaats voor het Franse leger en stonden er kanonnen opgesteld. In 1840 werd de watermolen uitgerust met een stoommachine en was de Lange Ast de verbindingsweg naar de watermolen. Vanaf 1850 werd begonnen met het kasseien van de weg Oudenaarde-Gent. In 1854 werd de Lange Ast gekasseid om een vlotte verbinding mogelijk te maken met Huise dorp en verder naar Wannegem-Lede en Kruishoutem. Tijdens de periode van de ruilverkavelingen oude stijl werden ontelbare oude Vlaamse wegen onder het beton gestoken. Dat gebeurde ook in Huise maar het was de grootvader van Wouter Vandenhaute die wou dat het steile stuk van de Lange Ast in kasseien bleef omdat zijn paarden een betere grip hadden bij het beklimmen van berg terwijl ze een wagen of kar voorttrokken.

Momenteel kunnen we de Lange Ast zien als de toegangspoort naar een uitzonderlijk authentiek gebleven gebied dat gevormd wordt door de dorpen Mullem, Huise, Wannegem-Lede en Nokere waar de dorpskernen gekasseid zijn en zelfs de kerken grotendeels bestaan uit dezelfde Doornikse hardsteen. Via de N60 langs de Lange Ast rijden elk weekend talrijke dagjesmensen dit gebied binnen, op zoek naar mooie wandelingen met prachtige vergezichten, schilderachtige hoekjes of culinaire eetgelegenheid. De kasseien van de Lange Ast oprijden moet je voelen, zelfs met de wagen. Vanaf hier begint het. Links heb je de bekende woning gebouwd door de gerenommeerde architect Juliaan Lampens, vervolgens kom je aan het park van het kasteel Den Ast met zijn dreven, majestatische bomen en romantische tuinornamenten. Rechts ontrolt zicht een schitterend vergezicht waar je bij helder weer een mooi uitzicht hebt op Gent. Het bedekken van de kasseien zal dit uitzonderlijke decor iets banaals geven. Ooit stelde zich hetzelfde probleem voor de Huisepontweg. Na de heraanleg ervan is het een ware publiekstrekker geworden.

MOW dringt erop aan dat Erfgoed Vlaanderen en het gemeentebestuur van Zingem hun verantwoordelijkheid zouden nemen. Het gemeentebestuur schrikt hier terug van de hoge kost maar heeft daarentegen wel recent de straten van de nieuwe residentiële verkaveling ‘het Prinsenhof’ in Huise met kasseien geplaveid. Het bezitten van erfgoed in je gemeente kies je niet maar je hebt als gemeenschap wel de plicht om het te bewaren en in stand te houden. MOW hoopt ten zeerste dat de overheid hierin zijn verantwoordelijkheid neemt.